ดูเดิ้ลบั๊กส์ - อาวุธล้างแค้น (ตอนจบ)
V2 Offensive

เพื่อป้องกันพวกมันจากความสนใจของเครื่องบินรบพันธมิตร
วี-2 ถูกปล่อยจากใจกลางเมืองเฮก จากถนนที่ดูไม่เป็นภัย
พวกมันถูกรวบรวม, เติมเชื้อเพลิง และยิง อย่างรวดเร็ว
แต่มันเป็นช่วงเวลาที่บีบคั้นสำหรับทีมงาน
ชั่วเวลาใด วี-2 และคณะผู้ติดตามพร้อมพาหนะ อาจถูกโจมตีโดยเครื่องบินพันธมิตร

จรวดต้องถูกเคลื่อนย้ายไปสู่จุดยิงโดยรถไฟ
กองฯเทคนิคตระเตรียมจรวด และกองฯยิงควบคุมการปล่อยตัว
การเดินทางรถไฟเป็นปฏิบัติการที่เสี่ยงภัยเสมอ
ในสถานการณ์ที่ฝ่ายพันธมิตรครอบครองความได้เปรียบทางอากาศ

กองฯเทคนิคติดตั้งหัวรบ ชุดป้องกัน (protective drum) ถูกเอาออก
เปิดเผยรูปพรรณสัณฐานของอาวุธร้ายวี-2
กองฯยิงใช้พาหนะพิเศษ มีลเลอร์ เทรลเลอร์ ในการรวบรวมจรวด


สถานที่ๆใช้สำหรับเคลื่อนย้ายจรวดจากกองฯเทคนิคไปสู่กองฯยิง จะถูกเปลี่ยนแปลงเสมอ
รถมีลเลอร์ เทรลเลอร์ จะพยุง 2 จุดของจรวด ด้วยเครื่องหนีบระหว่างส่วนตัวถังและส่วนหางของจรวด และเครื่องหนีบที่ส่วนหัว
กองฯเทคนิคลดระดับจรวดอย่างประณีต เข้าสู่เครื่องหนีบทั้งสอง

ขั้นตอนแรกสำหรับชุดยิง คือการลากฐานปล่อยตัวไปสู่จุดยิง
ความต้องการสำหรับจุดยิงเรียบง่ายอย่างมาก เนื้อที่พอเหมาะที่จำเป็นต่อการยักย้ายรถไฟขนเชื้อเพลิงและพาหนะยิง
ดังนั้นถนนกว้างและจัตุรัสของเฮก จึงเป็นที่ๆสมบูรณ์แบบสำหรับการปล่อยตัว

ถังเชื้อเพลิงมีโครงสร้างที่บอบบาง ดังนั้นการเติมเชื้อเพลิงจะทำได้ต่อเมื่อจรวดอยู่ในตำแหน่งตั้งฉาก
เมื่อจรวดว่างเปล่า มันมีน้ำหนัก 4 ตัน รวมทั้งหัวรบ
แต่เมื่อเติมเชื้อเพลิง มันจะหนักเพิ่มขึ้น 3 เท่า

ท่อที่เชื่อมต่อกับเครื่องสูบไปสู่ถังออกซิเจนแต่ละใบ ไม่ช้าจะถูกปกคลุมในนำแข็งและหิมะ เพราะความเย็นจัดของออกซิเจนเหลว
ไอระเหยขาวไม่ใช่ไอออกซิเจน แต่เป็นไอน้ำ ที่จับตัวกับออกซิเจนเหลว
รถไฟขนเชื้อเพลิงสำหรับวี-2 ประกอบไปด้วยถังแอลกอฮอล์พ่วง
เป็นถังแอลกอฮอล์ขับเคลื่อนเองพ่วงรถสูบ และรถพ่วงออกซิเจนเหลว


การเติมแอลกอฮอล์ในจรวดใช้เวลาราว10นาที
รถลากออกซิเจนเหลว จะเป็นรถเชื้อเพลิงคันถัดไปที่มาถึงจุดปล่อย
ออกซิเจนเหลวจะต้องถูกบรรจุภายใน 1 ชั่วโมงของเวลาการยิงจรวด เพื่อป้องกันวาล์วแข็งตัว
การตระเตรียมของรถเชื้อเพลิงรอบๆมีลเลอร์ เทรลเลอร์ เป็นเป้าหมายล่อใจสำหรับเครื่องบินข้าศึกที่บินตระเวณ
และเกิดความตึงเครียดเสมอในหมู่คณะ แต่ละนาที พวกเขาหวาดกลัวที่จะได้ยินเสียงเครื่องยนต์จากเครื่องบินศัตรู

โซเดียม เพอร์แมงกาเนต หรือ”แซด-สตอฟ” คือเชื้อเพลิงอย่างสุดท้ายที่จะเติมเข้าสู่จรวด
ในขั้นตอนนี้ มันจะถูกใส่ในเครื่องฮีตเตอร์เพื่อให้ความร้อน

เมื่อถังเชื้อเพลิงถูกจุ น้ำหนักของจรวดเพิ่มขึ้น
และข้อต่อระหว่างส่วนตัวถังและส่วนหาง จำเป็นต้องรัดแน่นขึ้น
ความอันตรายอยู่ที่ ความเย็นของออกซิเจนเหลวซึ่งอาจแช่แข็งส่วนที่เหลือของเครื่องจักร
เพื่อให้แน่ใจว่ามันจะไม่เกิดขึ้น อากาศร้อนจะต้องถูกเป่าขึ้นผ่านจรวดจากเครื่องเป่าอากาศ
มันยังมีขั้นตอนอื่นในกระบวนการที่ยุ่งยาก

เมื่อถังออกซิเจนเหลวถูกจุ ท่อที่เชื่อมต่อถูกถอดออก
ด้วยแรงช่วยจากเครื่องตอก

ท้ายที่สุด โซเดียมเพอร์แมงกาเนต ถูกยกขึ้นจากด้านข้าง
และโน้มเข้าสู่ตัวถัง ผ่านช่องเปิดในส่วนหาง
อิกไนเตอร์ซึ่งมีลักษณะเหมือนตะไลขนาดใหญ่จะเริ่มทำงานโดยกระแสไฟฟ้า
แขนกลของมีลเลอร์เทรลเลอร์ลดต่ำลง
และสุดท้ายจรวดได้ระดับ และปรับตัวในทิศทางของแนวยิง


กองฯยิงกำบังกายในสนามเพลาะที่พวกเขาได้ขุดไว้ใกล้จรวด
ผบ.กองฯจะเข้าไปในพาหนะควบคุมการยิง
มีการทดสอบบังคับครั้งสุดท้าย
และสุดท้ายผบ.กองฯยิง จะออกคำสั่ง


จรวดถูกยิงด้วยกระแสไฟฟ้าจากแผงควบคุมในพาหนะพิเศษ
สายเคเบิลไฟฟ้าเชื่อมต่อกับแผงควบคุมสู่จรวด ถูกรองรับบนคานยาว เชื่อมกับฐานปล่อยตัว

เมื่อจรวดได้ทะยานออกจากฐานปล่อยตัว
หน้าที่ของกองฯยิงเสร็จสมบูรณ์
ระยะและวิถีโคจรของวี-2 ได้ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า